westendorp

fiep

ziet

en

tovert

één lijn

volstaat

zie

anderen

zien

het nu

ook

 

 



 en dan soms denk ik dat er iets is

dat een piepklein wezentje

in mij zit

mij de muze influistert

hoe ijdel

Virginia Woolf

hoe ijdel

het uitspreken van haar naam

zegt me aldoor

wij zijn niets

en willen

maar één ding

iets zijn

hoe ijdel

klein

onbenullig

futiel

zijn we

is het echt

zijn wij niets

 

 




westhoek

hier

op deze plek

voel je

de wind van de zee

vrede en geluk

uitademen

ervaar je

de kalmte

van de dood

hier

op deze plek

voel je

het gras

rust en schoonheid

zuchten

weet je

dat de dood

voor zich spreekt

oneindig

mooi zacht

leven

voor altijd

slapen



craco

lijk

reusachtig natuur-lijk

platgetrapt

verworpen

krakend

O krak o

piepend pijn-lijk  





de loge van migraine

kunstenaars ontzetten

kunstenaars verbazen

kunstenaars denken te weten

maken analyses

worden wetenschapper

in de kunst

fileren elk beeld

niet in labo’s

artsen zijn ook afwezig

in de loge van migraine

ondertussen zien ingewijden

de achterkant

migraine maakt beroemd

kijk schilder beschrijf schrijf

je naam eronder

kandinsky picasso vangogh

de keerzijde van kunst

is steeds dezelfde

ingewijden weten zwijgen lijden

de anderen blijven sprakeloos

bewonderen

spreken

vrij

 



ga nu weg

muzemannetje

zeer

brand

in mijn hoofd

in lichterlaaie

gekookte hersenen

ik wil

laat me

slapen

jij bent er

nog

 altijd

steeds

weer

van ostaijen

deed de deur

dicht

van de doos

hij sliep

ik slaap

sliep hij

slaap ik

wat zat er in de doos


pierrefonds

glorie

vergane glitter

weerspiegelt

grandeur

van weleer

kleur zonder kleur

vergeten

roest in water

omfloerst

eenzaam fantoom

in avondnevel

ruime leegte

stof uit verre tijd

op geboende kasten

enkel geesten

vervlogen

gevlucht

en gedachten

in fantasie verzonken

hertogen, gravinnen en prinsessen

waren rond

brandend netvlies

 ijdel

maar niet meer


  vilbeluik

majestueus

gigantisch levenloos

enkel lichaam

een zeil

strak om ’t lijf

getrokken

met stenen omboord

geen rituelen

sieren

het stille

wachten

op onbekenden

honden voelen

het natuurlijke

weten

 laatste tocht

niet naar de

slachtbank

er zijn er

die treuren

wij wandelen

 verder

vergeten niet

 een

paard is

 dood